Poniedziałkowy poranek pozostanie w pamięci Jacka chyba do końca życia. Tego dnia obudził go telefon z Polski. Dowiedział się, że jego mama nie żyje. Poczuł jakąś wewnętrzną pustkę, którą powoli wypełniał ból. Tysiące obrazów z przeszłości przetaczało się przez myśl. Nie miał jednak teraz zbyt wiele czasu, aby zatrzymywać się dłużej nad nimi. Pochłonięty był załatwianiem wyjazdu na pogrzeb mamy. Dopiero w samolocie znalazł czas na wspomnienia i refleksje. Ta śmierć sprawiała, że inaczej patrzył teraz na swoje relacje z mamą, widział wszystko z innej perspektywy. A to rodziło cichy wyrzut i żal, że mógł dać jej więcej. Ten żal…