Po pięcioletnim pobycie w Australii małżeństwo wraca do domu. Gdy wylądowali w Anglii, żona dzwoni do swojej matki, która miała czekać na nich na lotnisku w Dublinie. Mówi ona do niej: „Aby mamie było łatwiej mnie rozpoznać ubiorę się w jasnoczerwony płaszcz”. Gdy matka to usłyszała odpowiedziała: „Co ty mówisz?. Czy ty myślisz, że ja mogłabym nie rozpoznać swojej córki?” Dla Boga jesteśmy najdroższymi dziećmi. On nas rozpozna i przygarnie, gdy wrócimy do Niego z dalekiej podróży, gdy wrócimy do swego rodzinnego gniazda.